PROGRAM OTWARTY 2026 | Arhant Shrestha, Eleana Konstantellos André, Eleonora Agostini, Mari Mäntynen, Tanya Habjouqa and Tommaso Protti

Arhant Shrestha, Niezaciśnięta Pięść

Pod koniec 2023 roku artysta i jego partner zostali ofiarami brutalnego, homofobicznego napadu w rodzinnym Katmandu. Trauma rozbudziła w nim lęk przed mężczyznami, który prowadził do błędnych uogólnień, zgodnie z którymi każdy mężczyzna stawał się potencjalnym napastnikiem. Tworzenie fotografii stało się narzędziem konfrontacji z własnym strachem, bezradnością i gniewem, a także próbą odzyskania komfortu i radości w relacjach. Z czasem nieznajomi stali się współuczestnikami inscenizacji scen przemocy, demonstracji siły czy okazywania współczucia, wywodzących się zarówno z doświadczeń dzieciństwa, jak i będących efektem traumy. 

» Więcej informacji o Arhant «

Eleana Konstantellos André, Chupacabras

Chupacabra to mityczna, fantastyczna i surrealistyczna istota. W latach 90. XX wieku o brutalnych atakach tajemniczej bestii, która wysysała krew z ludzi i zwierząt, donosiły wszystkie media w Meksyku. Projekt Eleany Konstantellos André powstał z hipotezy, że mit Chupacabry był zasłoną dymną dla meksykańskiego rządu w okresie głębokiego kryzysu społecznego, politycznego i gospodarczego. Poprzez fotografię inscenizowaną, autorka odtwarza wyobrażoną przestrzeń, w której bada i demaskuje  mechanizmy konstruowania postaci Chupacabry, jako mitu społecznego i narzędzia polityki strachu. W jaki sposób rządy wykorzystują media do ukrywania lub ujawniania informacji? Jak posługują się strachem jako narzędziem władzy? To pytania, które zadaje autorka, a które nie tracą na swojej aktualności.

» Więcej informacji o Eleana «

Eleonora Agostini, Studium Pracy Kelnerki

W „A Study on Waitressing”/„Studium pracy kelnerki” autorka wykorzystuje metaforę pracy kelnerki, aby przyjrzeć się społecznym oczekiwaniom, które wpływają na sposób performowania ról – zarówno w kontekstach publicznych, jak i prywatnych. Eleonora Agostini przygląda się codziennym gestom i postawom, przedmiotom codziennego użytku oraz systemowi wizualnych kodów związanych z branżą usługową i pracą jej matki w rodzinnej restauracji. Odwołując się do feministycznych teorii spojrzenia oraz modelu dramaturgiczego Ervinga Goffmana, projekt eksploruje trzy wymiary doświadczenia teatralnego: scenę, kulisy oraz performans. Restauracja staje się mikrokosmosem, w którym codzienne czynności nabierają teatralnego charakteru, a kwestie płci, władzy, pracy i spojrzenia są nieustannie odgrywane. 

» Więcej informacji o Eleonora «

Partner wystawy: British Council

Mari Mäntynen, Obcy

Jak wyglądałyby nasze spotkania i bycie razem bez ciężaru przeszłości, oczekiwań wobec przyszłości i bez uprzedzeń? W performatywnej serii Stranger” Mari Mäntynen stawia się w centrum takich eksperymentów, pojawiając się obok nieznanych sobie osób. Każda fotografia to zapis pierwszego spotkania – próba odpowiedzi na pytania: jak ustawiamy się do zdjęcia, czy możemy się dotknąć, co możemy razem zrobić? Zdjęcie jest nie tylko zapisem spotkania, ale również wspólnych ustaleń. Po wykonaniu fotografii następuje moment wyciszenia, rozmowa o doświadczeniu i wspólny wybór ulubionego kadru. Dla Mäntynen performatywność jest aktem sprawczości. Artystka tworzy sytuacje, w których pojawiają się momenty tarcia i napięcia, subtelnie wpływające na rzeczywistość. 

» Więcej informacji o Mari «

Tanya Habjouqa, Ani Cień, ani Słońce

Od dwudziestu lat Tanya Habjouqa fotografuje to, czego Palestyńczycy nie chcą porzucić. Ojciec, któremu zakazano odwiedzin, przemyca swoje nasienie z izraelskiego więzienia, aby jego żona mogła urodzić ich dziecko. Inny rozstawia na dachu dmuchany basen, ponieważ jego dzieci boją się wyjść z domu i pojechać nad morze. Sześcioletnia dziewczynka pakuje torbę natychmiast, gdy tylko zobaczy żołnierzy. Powolne wymazywanie trwające przez dekady przyspieszyło dziś do rozmiarów zjawiska, które świat potrafi już nazwać.

Neither the Shadow nor the Sun prowadzi przez Zachodni Brzeg, przejścia graniczne, gdzie mieszkańcy Gazy czekają, by przewieźć chorych do szpitali za granicą, oraz przez życie osób wysiedlonych. Projekt ukazuje, w jaki sposób okupacja przenika do ciał, ziemi i najbardziej podstawowych czynności i przestrzeni składających się na życie: gajów oliwnych i obozów uchodźców, rodzin rozdzielonych przez więzienie. Habjouqa opuściła Palestynę wraz ze swoimi palestyńskimi dziećmi w 2023 roku. Wciąż jednak wraca, by fotografować to, co przetrwało, i ocalić to, co jeszcze można ocalić: zeszyty z opuszczonej szkoły, dywan z wyburzonego domu, nasiona z zniszczonego banku nasion.

Kuratorka wystawy: Peggy Sue Amison

» Więcej informacji o Tanya «

Tommaso Protti, Czerwona Ziemia

Amazonia latami była idealizowana jako dziewicze sanktuarium zamieszkane przez rdzenne plemiona. Ten projekt otwiera wizję raju utraconego, gdzie grabież ziemi, nielegalna wycinka i wydobycie złota niszczą ekosystemy, jednocześnie podsycając ukrytą wojnę. Rdzenni przywódcy, obrońcy ekologiczni i aktywiści środowiskowi są regularnie zastraszani, atakowani i pozbawiani życia. Za kurtyną lasu tworzą się linie podziałów naznaczone korupcją, bezkarnością i niekontrolowaną eksploatacją. W myśl zaspokajania potrzeb globalnego rynku, co minutę znika powierzchnia lasu wielkości boiska piłkarskiego. Rzeki są zatruwane a społeczności wysiedlane. Miasta powstałe na bazie gospodarki wydobywczej, napędzane handlem narkotykami, nierównościami i nieuregulowaną ekspansją należą do najbardziej brutalnych na świecie. Amazonia to miejsce, gdzie ziemia stała się cenniejsza niż ludzkie życie.

» Więcej informacji o Tommaso «

Czy wiedziałeś o tym?

Art_Inkubator znajduje się w dawnej fabryce Karola Scheiblera II, czyli syna największego fabrykanta w Łodzi.

W rodzinie Scheiblerów każdy pierwszy syn miał nadawane imię Karol. Właścicielem Art_Inkubatora był zatem Karol Scheibler II, syn największego fabrykanta w Łodzi, Karola pierwszego.

Fabryka jest częścią Księżego Młyna, czyli „miasta w mieście”, „polskiego Manchesteru”. Scheibler senior wybudował tu największy zakład włókienniczy w tej części Europy, famuły (po łódzku domy robotników), pałace, szpitale, szkoły, parki. Dzieło rozwijał potem Karol Scheibler II, który postawił fabryki właśnie przy Tymienieckiego i Milionowej. Budynki, w których obecnie mieszczą się wystawy i biura Fotofestiwalu spełniały funkcję magazynów tkanin gotowych i niegotowych, szwalnię i magazyny dawnej wykończalni.W fabryce zachowały się oryginalne tory o rozstawie rosyjskim. Znajdziesz je niedaleko przejścia do Fuzji.

Przestrzenie te są dobrze zachowane i zostały niedawno odnowione, a w tym roku są miejscem Fotofestiwy.