Nikita Teryoshin | Podwórkowe pamiętniki – ukryte światy miejskich kotów

NIKITA TERYOSHIN
 Podwórkowe pamiętniki – ukryte światy miejskich kotów

2019 – obecnie

Nikita Teryoshin w projekcie „Backyard Diaries” przedstawia nam podwórkowe koty jako alternatywę dla memicznych wizerunków kotów, jakie dziś znamy z internetu. Koty Teryoshina nie są wożone w wózkach ani nie pochodzą z prestiżowych hodowli. Nieustannie natomiast uczestniczą w – niekiedy brutalnej – walce o przetrwanie, a ich wygląd odzwierciedla przeszłe doświadczenia. Poprzez swoją pracę autor oddaje hołd tym outsiderom społeczeństwa. Jednocześnie na fotografiach widzimy mniej reprezentacyjne i turystyczne obszary miast, które często podlegają procesom gentryfikacji.

Seria rozpoczęła się w Petersburgu, gdzie Teryoshin pracował nad projektem „Nothing Personal – the back office of war” i fotografował m.in. targi wojskowe. Widok handlujących tam ludzi wprawił go w przygnębienie. Jednak poczuł więź z podwórkowymi kotami, które spotkał śpiące ne dachu samochodu. Serię kontynuowałem później w Bangkoku, Atlantic City i wreszcie w Stambule.

Nikita Teryoshin, Podwórkowe pamiętniki – ukryte światy miejskich kotów

__________

» OSOBA ARTYSTYCZNA «

Nikita Teryoshin mieszka w Berlinie, a urodził się w Leningradzie w ZSRR.

W wieku 13 lat przeprowadził się z rodziną do Dortmundu, gdzie później uzyskał tytuł licencjata (Bachelor of Arts) w dziedzinie fotografii. Jego ojciec, Vladimir Teryoshin, był malarzem oraz scenografem teatralnym i telewizyjnym. Wizyty w miejscu pracy ojca — wypełnionym rekwizytami i tajemniczymi przedmiotami — wywarły na Nikicie ogromne wrażenie. Od tamtego czasu fascynują go „kulisy” budowane przez media, przemysł czy politykę. Istotną częścią jego twórczości są również fotograficzne poszukiwania dotyczące relacji między ludźmi a zwierzętami.

W 2008 roku, podczas studiów, po odkryciu pełnej ironii twórczości Elliotta Erwitta, a później Martina Parra i Larsa Tunbjörka, fotografia dokumentalna stała się jego obsesją. Jego najdłuższy projekt, „Nothing Personal” (realizowany od 2016 roku), dotyczy globalnego handlu bronią. Cykl ten zdobył nagrodę World Press Photo 2020 i był szeroko wystawiany oraz publikowany. W 2024 roku, nakładem wydawnictwa GOST Books, ukazała się jego pierwsza monografia: „Nothing Personal – the back office of war”. Wśród jego klientów znajdują się m.in. ZEIT, Stern, The New Yorker, Le Monde. Od 2020 roku prowadzi własne małe wydawnictwo — pupupublishing. Swoją twórczość definiuje jako fotografię uliczną, dokumentalną oraz „horror codzienności” (everyday horror). Jest członkiem kolektywu fotograficznego Burn My Eye.