Marcin Sudziński | Czarne światło: Razy

Wystawa stanowi formę rozważań nad obrazem nieuczynionym ludzką ręką. Marcin Sudziński łączy w niej wątki kultury materialno-wizualnej, które od lat definiują jego fascynacje: archaiczne techniki fotograficzne, pszczelarstwo, Całun Turyński oraz teorię obrazu. Jego postawę artystyczną można określić – posługując się terminem Andrzeja Różyckiego – jako fotozoficzną refleksję nad relacją między naturą, religią a obrazem.

Ekspozycja wyrasta z wieloletniego projektu zatytułowanego Czarne światło. Artysta przekłada w nim teologiczno-obrazowe zagadnienia Całunu Turyńskiego na idiomatycznie traktowane medium fotografii, przefiltrowane przez doświadczenie konfrontacji ze śmiercią. W obecnej odsłonie, noszącej podtytuł Razy, autor sięga do źródeł obrazowania poprzedzających sprawczość człowieka.

Polskie słowo „obraz” wywodzi się od naznaczonego cierpieniem czasownika rzezać, który wiąże twórczość z uderzaniem, ciosaniem i zadawaniem ran. W słowiańskiej etymoldogii obraz nasycony jest wątkiem pasyjnym – doświadczaniem „razów”. W tym sensie pierwowzorem obrazu jest Całun Turyński.

Nie chodzi tu jednak wyłącznie o płótno i ślady krwi, lecz o tajemnicę ujawniania się i trwania obrazu, w której uczestniczą ślady organiczne, pyłki roślin, grzybnie, szczątki odzwierzęce czy ślady pożarów. Odbicia na płótnie poranionego i umęczonego ciała rozumiane jest jako medium przekraczające doświadczenie ludzkie, a obejmujące całość natury ożywionej i nieożywionej. Metafotograficzne obiekty Sudzińskiego ujawniają różne tryby odbijania razów: od samej kwestii negatywowo-pozytywowej, niekontrolowanej struktury emulsji światłoczułej, przez działanie pszczół, aż po resztki odzwierzęce.

Na wystawie pokazane są tylko przykłady, ale w domyśle cała natura i procesy fizycznochemiczne partycypują w procesie odtwarzania tego pierwowzoru.

Tekst i współpraca kuratorska: Karol Jóźwiak

__________

» OSOBA ARTYSTYCZNA «

Marcin Sudziński (ur. 1978 r. w Lublinie), fotograf, pszczelarz, animator kultury, kulturoznawca. W latach 2009-2015 pracował w Ośrodku Brama Grodzka-Teatr NN w Lublinie, gdzie prowadził pracownię fotografii. W 2015 wyczyścił blisko trzy tysiące szklanych negatywów z kolekcji „Twarze nieistniejącego miasta” będących w depozycie Bramy Grodzkiej. W latach 2013 i 2015 współpracował przy produkcjach filmowych Twarze nieistniejącego miasta i Zawód fotograf w reżyserii Nataszy Ziółkowskiej-Kurczuk wcielając się w rolę fotografa i narratora. Wykładał fotografię (UMCS i KUL w Lublinie). W latach 2016-2025 pracował w Centrum Kultury w Lublinie prowadząc pracownię klasycznej fotografii. Hoduje pszczoły. W 2016 roku utworzył Miejską Pasiekę Artystyczną w Centrum Spotkania Kultur w Lublinie. Prowadzi tam edukacyjne zajęcia z zakresu przyrody i kultury w oparciu o życie pszczół.