Co łączy osuszanie się terenów w delcie Padu, piasek na Mierzei Kurońskiej, algi na brzegach południowej Hiszpanii, dźwięki ptaków we Fryzji, wycinka lasów na Słowacji, zmiany urbanistyczne w Helsinkach, powódź w Walencji?
Odpowiedzią jest świadomość ekologiczna, która pozwala nam lepiej zrozumieć jak wywołana przez człowieka katastrofa klimatyczna wpływa nie tylko na środowisko naturalne, ale też wytwory kultury, język, tradycje czy kultywowany przez tysiące lat sposób życia.

Heritage Lens, Michaela Nagyidaiová.
W świecie Mrocznej Ekologii filozofa Timothego Mortona suma poszczególnych części jest większa niż całość dlatego wraz z artystami będziemy przyglądać się lokalności, tradycjom, historii, spoglądać i słuchać, a czasem spekulować na temat przyszłości świata, który powoli zanika. Ta powolność nie jest jednak stała, lecz zależy od perspektywy czasowej. Obserwując katastrofę klimatyczną z perspektywy człowieka zobaczymy coś innego niż z perspektywy ptaka, kamienia, oceanu. Te różne czasowości zachęcają nas do wyjścia poza antropocentryczną perspektywę i spojrzenia czasem z bardzo bliska, a czasem z oddali. Przewodnikami w tej podróży będą dla nas wielowątkowe i angażujące różne zmysły projekty prezentowane na wystawie Powolne zanikanie. Spojrzenie przez ekologiczną katastrofę.
__________
Arianna Sanesi (Włochy)
Constanze Flamme (Niemcy)
Emma Charrin (Francja)
José Witteveen (Holandia)
Katrina Rinke ((Łotwa)
Marco Lumini (Włochy)
Mateusz Pecyna (Polska)
Ola Skowrońska (Polska)
Pedro Marcano (Wenezuela)
Gema Galán (Hiszpania)
Toivo Heinimäki (Finlandia)
Michaela Nagyidaiová (Słowacja)