Fotofestiwal 2022 - nadchodzi! :) Fotofestiwal 2022 - nadchodzi! :) Fotofestiwal 2022 - nadchodzi! :) Fotofestiwal 2022 - nadchodzi! :) Fotofestiwal 2022 - nadchodzi! :) Fotofestiwal 2022 - nadchodzi! :) Fotofestiwal 2022 - nadchodzi! :)
Filmy
Plenerowe pokazy slajdów: Europejska Platforma Fotograficzna – FUTURES | Galeria Czynna – PRZY OKAZJI | pokaz filmowy: Łódzka Szkoła Filmowa – ANIMACJE [PL, ENG]

Plenerowe pokazy slajdów: Europejska Platforma Fotograficzna – FUTURES | Galeria Czynna – PRZY OKAZJI | pokaz filmowy: Łódzka Szkoła Filmowa – ANIMACJE [PL, ENG]

CZAS
11.06 22:00
MIEJSCE
OFF Piotrkowska, Piotrkowska 138/140

// Europejska Platforma Fotograficzna – Futures //

Karolina Ćwik (Polska)
Yulia Krivich (Polska/Ukraina)
Maxim Sarychau (Białoruś)
Bartłomiej Talaga (Polska)
Milena Soporowska (Polska)

// Galeria Czynna: Przy okazji //

Galeria Czynna (Ogórek / Polak / Załuski) to partyzanckie przedsięwzięcie samoorganizacyjne i parainstytucjonalne, którego celem jest realizacja krótkotrwałych zdarzeń artystycznych oraz artystyczno-społecznych w przestrzeniach, które nie muszą być związane ze sztuką, ale są interesujące, dostępne i pasują do danego konceptu.

Tegoroczna 20. edycja Fotofestiwalu jest poświęcona Łodzi. Do udziału w pokazie Przy okazji / By the way zostały zaproszone artystki i artyści, którzy w ciągu tych 20 lat brali udział w  Fotofestiwalu i odwiedzili Łódź. Zaprezentowane zostaną zdjęcia, które pochodzą z wycieczek po mieście, z wizyty u znajomych, obrazy ukazujące ulice, ludzi, zabawę. To będzie spojrzenie na Łódź osób z zewnątrz, widzących to miasto inaczej niż ktoś, kto tu mieszka. Chcemy prześledzić, jak miasto zmieniało się w obiektywie osób przyjeżdżających na Fotofestiwal w ciągu ostatnich 20 lat.

// Łódzka Szkoła Filmowa: ANIMACJE / 70’ //

“Jestem tutaj”, reż. Julia Orlik, 2020, 15′

„Jestem tutaj!” chciałaby krzyknąć bohaterka, ale nie jest w stanie poprosić nawet o szklankę wody. Nie może też wstać, bo choroba przykuła ją do łóżka i uzależniła od innych. Doskonale za to słyszy wszystko, co jej bliscy mówią na temat jej stanu. Codzienność starszej kobiety dokumentuje nieruchoma kamera, skierowana prosto na jej twarz. Pozostali bohaterowie: mąż, córka, wnuki, lekarz czy ksiądz są tylko korowodem pojawiających się w kadrze nóg i wypowiadanymi w tle zdaniami. Przeszywająca opowieść o samotności w obliczu śmierci przedstawiona z perspektywy umierającej kobiety – choć ta nie wypowiada ani słowa.

“Wina”, reż. Marcjanna Urbańska, 2019, 6′

To opowieść o trudnych relacjach matki i córki. Dzieciństwo pełne miłości zostaje skonfrontowane z problemem depresji rodzica. Pod wpływem alkoholu kobieta zmienia się w wilka choć na co dzień jest kochającą matką. Podczas swojej przemiany staje się nieobliczalna i traci ludzkie cechy. Pełna metafor i wrażliwości historia przeprowadza nas przez trudne doświadczenia dziecka. Kolejne obrazy budują świat bliskości, który rozpada się raniąc wszystkich. Gdzieś zawieszona w przestrzeni pozostaje tytułowa wina. Kto ją ponosi, kto ją przejmuje a przede wszystkim czy komukolwiek może pomóc. Wina to opowieść o próbie uniesienia ciężaru ponad swoje siły, to także czuły i odważny obraz kruchości świata rodziny. Jest to słodko-gorzka opowieść o dwóch zagubionych kobietach, które starają się wygrać z demonami codzienności.

„Widzę otchłań”, reż. Karolina Kajetanowicz, 2020, 5′

Inspirowany twórczością Leśmiana, wizualny wiersz o percepcji, rozkoszy życia i tęsknocie za nieistnieniem. Człowiek prowadzi psa w głąb ciemnego lasu. W ich głowach kłębią się myśli i wrażenia, których nie potrafią sobie przekazać. Idą razem, coraz bardziej osamotnieni w swoich własnych tragediach, których istnienia sami nie podejrzewają.

“Portret kobiecy”, reż. Natalia Durszewicz, 2019, 5′

Opowieść o kobiecie, która istnieje jako niekompletna forma siebie. Nieświadomie przechodzi przez różne stany emocjonalne i etapy życia. Nagle budzi się jej prawdziwa natura i zmusza ją do walki o wyzwolenie. Nie wiadomo jednak, czy wygra.

“Tunel”, reż. Julia Benedyktowicz, 2018, 5′

Główny bohater żyje w odosobnieniu. Z pozoru wydaje się niczym nie wyróżniać, jednak okazuje się, że przed snem praktykuje dziwny rytuał pozbywania się myśli. Rozpoczyna wędrówkę w głąb siebie idąc ciemnymi drogami tunelu. Nagle słyszy nawołujący go z oddali głos – okazuje się, że Ktoś był bliżej niż myślał – tuż za ścianą.

“Takie piękne miasto”, reż. Marta Koch, 2019, 8′

Dzień, w którym kończy się świat. Anomalie, zmiany, wszystko staje na głowie, obraca się o 180 stopni, osiąga apogeum zła i potworności, po to by móc narodzić się na nowo. Obserwujemy świat oczami kobiety, która idzie przez miasto i obserwuje jak wszystko co znała, zmienia się.

“Ciałość”, reż. Weronika Szyma, 2020, 6′

Spotkanie sam na sam ze swoim lustrzanym odbiciem powoduje u młodej dziewczyny chęć poznania własnego ciała. Kiedy niepewność i obrzydzenie przemieniają się w fascynację, niespodziewanie rodzi się pożądanie. Zaciera się granica między ciałem a umysłem, tym co odbite, a co prawdziwe. Czy pełne zjednoczenie ze swoim ciałem może przynieść ukojenie?

“Ja i moja gruba dupa”, reż. Yelyzaveta Pysmak, 2018, 8′

Pewnego poranka Dziewczyna próbuje zapiąć spodnie. Okazuje się, że nie pasują, co więcej, w ogóle nie dają się zapiąć. Dziewczyna jest w szoku, a w lustrze widzi siebie jako ogromną, tłustą świnię. Decyduje się natychmiast na restrykcyjną dietę. Żadnych słodyczy, żadnej coca-coli, tylko woda z odrobiną cytryny. Idzie jej dobrze, ale razem z tłuszczem uchodzi z niej cała radość życia. Nawet wtedy, kiedy jest już niesamowicie chuda, nie może powstrzymać się przed dietą. Teraz jest jak zombie, idzie ślepo do lodówki, która śni jej się w nocy. W czasie ostatniego lodówkowego uwiedzenia objawia się jej Anioł Królestwa Zachudodupia z królewskim zaproszeniem na ceremonię. Co to za ceremonia? Czy Chude Dupy są takimi niewinnymi słodkimi stworzeniami, jakimi się wydają? Jakiemu bóstwu się kłaniają? Czy da się wrócić z Królestwa Zachudodupia, jeśli coś pójdzie nie tak?

INNE WYDARZENIA

ZAPISZ SIĘ